June 28, 2022 – 4:16 am | Comments Off on بررسی وضعیت و آینده بحران در اوکراین، اهداف روسیه و سناریوهای پیش رو

معصومه محمدی
پژوهشگر روابط بین الملل
مرکز بین المللی مطالعات صلح-ipsc
حمله نظامی روسیه در اوکراین، یک رویداد تاریخی و جهانی است که نشان‌دهنده آخرین اقدام مدعی هژمون جهانی پس از جنگ سرد و آغازگر دورانی جدید در …

ادامه مطلب »
گفتگو

مقالات

خاورمیانه

مقالات تحقیقی و تحلیلی در حوزه خاورمیانه

خلیج فارس

مقالات تحقیقی و تحلیلی در حوزه خلیج فارس

آسیای میانه

مقالات تحقیقی و تحلیلی در حوزه آسیای میانه

صفحه نخست » آسیای میانه, مقالات, مقالات تحلیلی

توسعه روابط ایران و تاجیکستان و تاثیر آن بر روابط ایران با ازبکستان: تأکید بر مسالۀ آب در آسیای مرکزی

نگارش در February 27, 2012 – 7:32 am
توسعه روابط ایران و تاجیکستان و تاثیر آن بر روابط ایران با ازبکستان:  تأکید بر مسالۀ آب در آسیای مرکزی
Share

فاطمه عطری سنگری

مرکز بین المللی مطالعات صلح – IPSC


بیان رخداد

با استقلال تاجیکستان، روابط تهران و دوشنبه همواره رو به پیشرفت بوده است و این روابط در سال‌های پس از جنگ داخلی در این کشور ابعاد وسیع‌تری یافته که همکاری‌های اقتصادی نیز بخشی از آن می‌باشد. اجرای پروژه‌های مشترک عمرانی یکی از این دسته همکاری‌هاست. در راستای این روابط در بیستمین سالگرد استقلال تاجیکستان، رییس‌جمهور ایران به تاجیکستان سفر کرد. در این سفر علاوه بر افتتاح فاز اول نیروگاه سنگ‌توده 2، قرارداد احداث نیروگاه جدیدی نیز از سوی ایران امضا شد که مناسبات عمرانی دو کشور را وارد مرحله دیگری نمود. ایران و تاجیکستان توافق کردند در رودخانه زرافشان در شمال این کشور نیروگاهی جدید با ظرفیت ۱۳۰ مگاوات برق احداث کنند. اما با توجه به روابط نه چندان دوستانه بین تاجیکستان و ازبکستان این احتمال وجود دارد که چنین مناسباتی بر روابط ایران و ازبکستان تاثیر منفی داشته باشد. با این مقدمه اینک به بررسی ابعاد روابط ایران و تاجیکستان و آثار آن در ازبکستان می‌پردازیم.

جمهوری تاجیکستان در سال ۱۳۷۰ هجری خورشیدی (۱۹۹۱) استقلال یافت و ایران نخستین کشوری بود که پس از فروپاشی شوروی استقلال این کشور را به رسمیت شناخت. با وقوع جنگ داخلی تاجیکستان و توجه بیشتر به مسائل داخلی سطح روابط دو کشور کاهش یافت. اما در این سال‌ها نیز ایران میزبان چندین دور از مذاکرات صلح تاجیکستان بود و یکی از طرف‌های میانجی در مذاکرات صلح به شمار می‌رفت. با پایان جنگ داخلی تاجیکستان، روابط دو کشور توسعه یافت. در طول دو دهه استقلال تاجیکستان بیش از 30 بار دیدار سران عالی‌رتبه 2 کشور از پایتخت‌های یکدیگر در سطح رئیس‌جمهور و وزرا بیش از هر امری بیانگر ژرفا و عمق مناسبات سیاسی ایران و تاجیکستان است. در سال 2010 روسای جمهور دو کشور دو بار از پایتخت‌های یکدیگر بازدید داشته‌اند؛ در سال 2011 نیز رئیس‌جمهوری تاجیکستان در تهران حضور یافت و رئیس‌جمهور ایران نیز در بیستمین سالگرد استقلال تاجیکستان در سپتامبر 2011 به این کشور سفر کرد.

در این میان یکی از ابعاد مهم مناسبات ایران و تاجیکستان، همکاری‌های اقتصادی دو کشور است و در چند سال اخیر نیز روند صعودی داشته است. اگرچه تاجیکستان کشوری فقیر در آسیای مرکزی است، اما ظرفیت فراوانی برای رشد اقتصادی داشته است. در حال حاضر حدود 150 شرکت با سرمایه ایران در مناطق مختلف تاجیکستان در حال فعالیت هستند. بر اساس آمارهای رسمی در سال گذشته میلادی میزان مبادلات تجاری دو کشور 25 درصد افزایش داشته و ایران یکی از بزرگترین و فعال‌ترین سرمایه‌گذاران خارجی در عرصه اقتصادی تاجیکستان بوده است (1). برای مثال نیروگاه سنگ‌توده 2 تا جایی برای راهبرد انرژی تاجیکستان (با توجه به کمبود برق در این کشور) مهم و استراتژیک بوده است که رییس‌جمهوری تاجیکستان بهره‌برداری از آن در آستانه بیستمین سالگرد استقلال این کشور را بزرگترین هدیه دولت و ملت ایران به ملت تاجیک دانست. این بخش از تعاملات به عنوان عاملی برای کاهش وابستگی به واردات انرژی و دستیابی به استقلال و رشد اقتصادی مورد توجه مقامات تاجیک قرار دارد.

جدا از توافقات سال گذشته میلادی بین دو کشور و انعقاد حدود بیست سند مهم همکاری بین ایران و تاجیکستان در زمینه‌های مختلف، در آخرین سفر رئیس‌جمهور ایران شاهد یادداشت تفاهم همکاری بازسازی و تکمیل تونل استقلال تاجیکستان؛ همکاری وزارتخانه‌های صنایع، انرژی و نیرو تاجیکستان و ایران، امضای سند احداث نیروگاه برق آبی عینی، مذاکرات درباره احداث خط فشار قوی انتقال برق از تاجیکستانافغانستان به ایران(2)، اعلام آمادگی ایران برای حضور فعال در تحقق برنامه استراتژیک ساخت نیروگاه‌های جدید برق آبی در قلمرو تاجیکستان، بررسی‌های کارشناسانه در خصوص انتقال آب و برق از تاجیکستان به ایران و انتقال انرژی از ایران به تاجیکستان و موارد دیگر بودیم که حاکی از میل به همکاری‌های فزاینده بین دو کشور به‌ویژه در حوزه اقتصادی است.[1]

در این میان بخش مهمی از روابط اقتصادی ایران و تاجیکستان بر عامل آب متمرکز بوده است. آب در آسیای مرکزی همواره موضوعی مهم بوده؛ زیرا این منابع در منطقه به شکل نامساوی پراکنده شده‌اند. قسمت بیشتر منابع آب منطقه در تاجیکستان و قرقیزستان متمرکز شده است. به گونه‌ای که تاجیکستان از لحاظ برخورداری از ذخایر هیدروانرژی در مقام سوم جهان و در قلمرو شوروی سابق در مقام دوم بعد از روسیه قرار دارد. با این حال به دلیل فقدان نیروگاه‌های برق آبی، این کشور با محدودیت‌های فراوانی برای تامین آب و برق روبرو است. ‌این کشور برای تامین برق مورد نیاز جمعیت بیش از 7،5 میلیون نفری خود، سالانه حدود 15 میلیارد کیلووات ساعت تولید می‌کند؛ اما در فصل زمستان با کمبود برق و در مقابل در فصل تابستان و بهار با مازاد تولید برق مواجه است که این مازاد را به کشورهای همسایه به ویژه ازبکستان صادر می‌کند. در چنین شرایطی زمینه مناسب موجود برای تولید برق از رودخانه‌های پرآب بهاری و تابستانی از یک سو و نیاز این کشور به انرژی از سوی دیگر، موجب شد تاجیکستان با ایران و روسیه به همکاری در تولید انرژی برق بپردازد. در این راستا، سد و نیروگاه­های سنگ­توده 1 و 2 طرح­هایی هستند که دولت تاجیکستان برای تامین انرژی برق مورد نیاز خود تصمیم به احداث آن‌ها گرفت که در این میان سد و نیروگاه سنگ توده 1 توسط روسیه به انجام رسید و سد و نیروگاه سنگ توده 2 توسط ایران در حال انجام است و البته فاز اول این نیروگاه به طور آزمایشی در آخرین سفر رییس‌جمهور ایران به تاجیکستان راه‌اندازی شد.[2] در ادامه این همکاری قرار است ایران نیروگاه آبی جدیدی را بر روی رودخانه زرافشان اجرا کند. به گفته رییس‌جمهور تاجیکستان منطقه زرافشان حدود شش ماه در سال به نیروی برق دسترسی ندارد و بهره‌برداری از نیروگاه این مشکل را برطرف خواهد کرد.[3]

تحلیل رخداد

با فروپاشی شوروی کشورهای منطقه به دو گروه تقسیم شدند، کشورهای «بالادست» یعنی قرقیزستان و تاجیکستان و «پایین دست» یعنی ترکمنستان، قزاقستان و ازبکستان. کشورهای «بالادست» که از ذخایر نفت و گاز محرومند، در راستای تأمین نیاز خود به انرژی، اقدام به احداث نیروگاه‌های برق آبی کردند؛ قرقیزستان طرح نیروگاه «قمبراته» و تاجیکستان تکمیل طرح نیروگاه «راغون» را در دستور کار قرار دادند. این امر باعث واکنش‌ها از طرف کشورهای «پایین دست» به‌ویژه ازبکستان شد. آب مساله حیاتی برای ازبکستان است. این کشور بیشترین جمعیت را در منطقه (حدود ۳۰ میلیون نفر) دارد و زندگی مردم آن بر مبنای کشاورزی استوار است اما بر طبق آمار، ازبکستان ۱۴ درصد از نیاز آبی خود را از منابع داخلی خود تامین می‌کند.[4]

 بنابراین تاشکند مخالفت شدید خود را با این دو طرح ابراز کرد و توانست شرکت روسی «روسال» را ـ که قرارداد تکمیل نیروگاه «راغون» را با تاجیکستان امضا نموده بود ـ از ادامه‌ همکاری با تاجیکستان منصرف کند. در مورد این دو طرح ازبکستان بهانه‌های مخلتفی مثل تهدیدات زیست‌محیطی و یا قرارگرفتن بر روی گسل زلزله را مطرح کرده است. اما دولت تاجیکستان معتقد است که منطقه احداث نیروگاه راغون زلزله‌خیز نیست و علاوه بر آن فناوریهای امروز قادر به ساختن سدهای کاملا مقاوم در برابر زلزله هستند؛۳ ضمن اینکه با توجه به تغییرات اقلیمی و کاهش ذخایر آب، ساخت سد و ذخیره کردن آب ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. از طرفی ازبکستان بیش از نصف زمین‌های کشاورزی منطقه را در اختیار دارد و از 60 درصد ذخایر آبی آسیای مرکزی استفاده می‌کند و در حالیکه عامل کاهش آب دریاچه آرال، استفاده بی‌رویه از آب توسط برخی کشورها؛ از جمله ازبکستان است، این مسئله به طرح‌های هیدروانرژی تاجیکستان و قرقیزستان ربط داده می‌شود.[5]

اقدام دیگر ازبکستان ممانعت از انتقال تجهیزات و کالا از طریق خاک ازبکستان به تاجیکستان بوده است. در بهار سال 2010 تا ماه می همان سال، بالغ بر دو هزار واگن تاجیکستان در قلمرو ازبکستان توقیف شدند. در نتیجه در تاجیکستان قیمت مواد غذایی و محصولات ساختمانی به شدت بالا رفت و بسیاری از کارخانه‌های تاجیکستان به حالت نیمه‌تعطیل درآمد. به دنبال آن ایران به ازبکستان هشدار داد که در صورت ادامه این محدودیت‌ها، ایران تدابیر مشابهی علیه واگن‌های ازبکستان به کار خواهد گرفت. هرچند پس از چند ماه این مشکل تا اندازه‌ای حل شد، ولی ایران مواد و کالاهای مورد نیاز طرح نیروگاه سنگ‌توده ۲ را توسط هواپیماهای باربری و از طریق قلمرو افغانستان با کامیون وارد تاجیکستان کرد.[6]

مساله مهم این است که تاجیکستان به شدت به انرژی ازبکستان وابسته است و قطع انتقال گاز یا برق از ازبکستان به معنی فلج شدن بسیاری از بخش‌های زندگی در تاجیکستان است. ازبکستان نیز در موارد متعدد در فصل زمستان از ارسال گاز به تاجیکستان خودداری کرده است و با افزایش نرخ گاز و قطع و وصل آن تاجیکستان را تحت فشار قرار می‌دهد.[7] گاز و برق در کنار راه‌های ارتباط به خارج، اهرم خوبی جهت اعمال فشار تاشکند به دوشنبه می‌باشد و تاشکند نگران آن است که ساخت نیروگاه، به جز تأمین استقلال انرژی تاجیکستان، به این کشور امکان دهد مجرای آب را کنترل کند و در قبال اقدام‌های ازبکستان مقابله به مثل کند. ضمن اینکه تونل پنج کیلومتری «استقلال» یا «انزاب» در تاجیکستان که جنوب و شمال این کشور را به هم وصل کرد موجب شد مردم جنوب تاجیکستان بتوانند در فصل زمستان نیز بدون آنکه مجبور به استفاده از خاک ازبکستان شوند، به شهرهای شمالی تاجیکستان از جمله شهر خجند دومین شهر بزرگ تاجیکستان دسترسی پیدا کنند. از طرف دیگر پنج سال قبل چین احداث نیروگاه موسوم به یاوان در رودخانه زرافشان را آغاز کرده بود، ولی ظاهرا به دلیل نارضایتی ازبکستان از این اقدام منصرف شد. بنابراین هنوز روشن نیست که واکنش ازبکستان به تعهد ایران برای ساخت نیروگاه جدید در رودخانه زرافشان چه خواهد بود.

اما در اینجا و قبل از هرگونه تحلیلی از روابط ایران و ازبکستان تحت تاثیر مساله آب در آسیای مرکزی باید به سابقه روابط ایران و ازبکستان نیز اشاره داشت. آغاز روابط دو کشور ایران و ازبکستان به سال 1371 هجری شمسی بازمی‌گردد که طی آن جمهوری اسلامی ایران در اوایل همان سال، استقلال جمهوری ازبکستان را به رسمیت شناخت. اما ازبکستان به دلیل تبلیغات گسترده پیرامون بنیادگرایی اسلامی از توسعه روابط سیاسی با ایران هراس داشت.[8] در این بین به قدرت رسیدن نهضت اسلامی ملی در تاجیکستان و نیز فقدان آرامش در مرزهای ازبکستان و افغانستان به فضای بی‌اعتمادی میان دو کشور دامن زد. علاوه بر این کمک‌های مالی و اقتصادی غرب به ویژه آمریکا به ازبکستان نیز از دیگر دلایل دوری دو کشور محسوب می‌شود. به طور کلی در این دوره مسائل مختلفی موجب شد تا روابط دو کشور دچار رکود جدی شود. از جمله دلایل اصلی این رکود عبارت بودند از:

ـ پرهیز ازبکستان از نزدیکی به یک حکومت مذهبی و تأکید بر لائیک بودن نظام سیاسی خود؛

ـ سوءظن نسبت به فعالیت‌های مذهبی احتمالی ایران در ازبکستان؛

ـ گله‌مندی از اقدامات ایران در تاجیکستان و روابط با نهضت اسلامی آن کشور

ـ نگاه رقابت‌آمیز توام با نگرانی از تبدیل شدن ایران به یک قدرت منطقه‌ای؛

ـ نگرانی از بهره‌گیری از اشتراکات تاریخی و زبانی ایران و ازبکستان (از این منظر حضور ایران در منطقه می‌توانست به احیای فرهنگ و ملی‌گرایی تاجیکی در ازبکستان منجر شود و جریانات جدایی‌طلبانه در بخارا و سمرقند را تشدید کند) در جهت اهداف سیاسی توسعه‌طلبانه از سوی ایران[9] و مواردی از این قبیل.

همچنین هنگامی که در سال 1995، کنگره امریکا ایران را تحریم کرد، ازبکستان تنها کشور شوروی سابق بود که به طور علنی از این اقدامات طرفداری نمود.[10] اما نقطه عطف روابط دو کشور را می‌توان سفر اسلام کریم‌اف رییس‌جمهور ازبکستان در صدر یک هیات بلندپایه سیاسی ـ اقتصادی به تهران در 27 خرداد 1382 تلقی نمود. بنابراین به طور کلی خاصیت اصلی روابط ایران و ازبکستان در سال‌های پس از استقلال را شکاکیت و عدم اعتماد متقابل تشکیل می‌داده است. البته این امر طی سال‌های اخیر دگرگون شده است و این از یک سو حاصل سرد شدن روابط ازبکستان با غرب است و از سوی دیگر از نحوه برخورد مقامات ایران با حوادث تاجیکستان و افغانستان ناشی می‌شود که طی آن مقامات عالی ازبکستان تا حدی مجاب شدند که ایران معتقد به عدم دخالت در امور داخلی سایر کشورها است. از طرفی با آنکه روابط دو کشور در سال‌های گذشته دارای فراز و نشیب بوده است، اما طی سال‌های اخیر توجه ویژه‌ای به روابط اقتصادی با ازبکستان شده است. با آغاز فعالیت جمهوری اسلامی ایران در ماه نوامبر سال 1992 در شهر تاشکند و به دنبال آن گشایش سفارت ازبکستان در سال 1995 در تهران، روابط اقتصادی دو کشور روز به روز گسترش یافت؛ به طوری که حجم تبادل کالا میان آن‌ها از 40 میلیون دلار در سال 1999 میلادی به 470 میلیون دلار در سال 2005 افزایش یافت.[11] همچنین میزان تبادل کالا بین ایران و ازبکستان در سال 2007 میلادی 565 میلیون دلار و در شش ماهه اول سال 2008 میلادی 8/384 میلیون دلار بوده است.[12]

دورنمای رخداد

سران آسیای مرکزی برای تنظیم همکاری‌ها در زمینه آب در نشست‌هایی از جمله «نوقوس» (ازبکستان، 20 سپتامبر 1995) و بیشکک در سال 2009 متعهد شدند در بهره‌برداری از منابع آبی منافع سایرین را لحاظ کنند و نظامنامه جدید بهره‌برداری از منابع آبی را هرچه زودتر تدوین و تصویب کنند. قراردادهای دوجانبه نیز میان این کشورها در زمینه همکاری‌های هیدروانرژی به امضا رسیده است، اما مشکل اصلی آن است که همه کشورها به تعهدات خود پایبند نبوده‌اند و قدرت‌های فرامنطقه‌ای نیز با استفاده از این مشکل اهداف خود را دنبال می‌کنند.[13] با این حال درگیری‌های موجود را نمی‌توان به آغاز جنگ برای آب در آسیای مرکزی تعبیر کرد. نکته مهم در این میان روابط ایران و ازبکستان است. باید توجه داشت که روابط ایران و ازبکستان از عوامل متعددی تاثیر می‌پذیرد که مناسبات تهران و دوشنبه تنها بخشی از آن را تشکیل می‌دهد. در واقع به لحاظ تاریخی روابط ایران و ازبکستان همواره در سطح پایین‌تری نسبت به سایر کشورهای آسیای مرکزی قرار داشته و این بیش از هرچیز به ذهنیت منفی ازبکستان از ایران تحت تاثیر تبلیغات غرب و روسیه در سال‌های اول پس از فروپاشی شوروی بازمی‌گردد. اما دیدیم که این روابط روند رو به بهبودی را نیز تجربه می‌کند. حداقل تا امروز با افزایش روابط ایران و تاجیکستان به‌ویژه در بخش آب روابط ایران و ازبکستان تغییر محسوسی نداشته است و اعتراض ازبکستان بیشتر به تاجیکستان بوده است. تلاش این کشور نیز قبل از هر چیز معطوف به جلوگیری از احداث سدهای مورد بحث بوده است و نه تسری این مشکلات به روابط با سایر کشورها. با این حال این احتمال وجود دارد که به‌‍‌ویژه با آغاز احداث نیروگاه عینی مشکلاتی در روابط دو کشور پدید آید. بنابراین لزوم بهبود بیشتر روابط تهران و تاشکند و البته در ابعاد وسیع‌تر،  لزوم مشارکت ایران در طرح‌های حل بحران آب در منطقه ضروری احساس می‌شود و می‌تواند ایران را به عنوان یکی از طرف‌های همکار مطرح کند که منافع منطقه را در اولویت خود قرار داده است. رئیس جمهور ایران نیز در جریان افتتاح فاز اول نیروگاه سنگ‌توده اظهار داشت که «نیروگا‌ه‌هایی مانند سنگ‌توده ‌2 و عینی که با مشارکت ایران در تاجیکستان احداث می‌شوند، آب چندانی در پشت دریاچه سد خود ذخیره نمی‌کنند و تنها کاربرد تولید انرژی دارند و به همین دلیل هیچ مشکلی برای آب مورد نیاز بخش‌‌های مختلف کشاورزی و صنعتی در منطقه ایجاد نخواهد کرد».[14] وی همچنین مناسبات ایران و تاجیکستان را در جهت رشد و پیشرفت همگرایی منطقه‌ای دانست و تاکید کرد «پیشرفت ملت‌های ما بر ضد هیچ کشور و ملت دیگری نیست بلکه به نفع همه کشورهای منطقه است». بنابراین ادامه همکاری با تاجیکستان و در عین حال توجه به گسترش مناسبات با ازبکستان برای ایران که یکی از مهم‌ترین شرکای کشورهای آسیای مرکزی محسوب می‌شود می‌تواند به توازن و حفظ صلح در منطقه کمک کند.



[1]. فرزاد رمضانی، سفر آقای احمدی‌نژاد به تاجیکستان؛ تاجیکستان، دروازه ورود ایران به آسیای مرکزی، ۱۴ شهریور ۱۳۹۰،  http://iraneurasia.ir/fa/pages/?cid=18022

 

[2]. گزارش فارس از بازدید احمدی‌نژاد از نیروگاه “سنگ‌توده 2” در تاجیکستان، خبرگزاری فارس، 14/6/1390،

 http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900614000643

[3]. ایران یک نیروگاه جدید در تاجیکستان می سازد، 15/6/1390، http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900614001224

[4]. کشمکش‌های میان تاجیکستان و ازبکستان، مرحله گذار از استقلال تا ثبات، 12 آذر ۱۳۸۹، مرکز بین‌المللی مطالعات صلح https://peace-ipsc.org/fa/?p=924

[5]. اعظم خواجه‌وف، آب و آتش در آسیای مرکزی: ادامه اختلافات بر سر مدیریت منابع آب، ۱۷ تیر ۱۳۹۰، http://www.iras.ir/fa/pages/?cid=16902

[6]. ایران یک نیروگاه جدید در تاجیکستان می سازد، 15/6/1390، http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900614001224

[7]. حسن بهشتی‌پور، «سنگ‌توده 2؛ نمادی از همکاری‌ متقابلاً سودمند، ۱۹ شهریور ۱۳۹۰، http://iraneurasia.ir/fa/pages/?cid=18120

[8]. Stephen Blank, Energy, Economics, and Security in Central Asia: Russia and Its Rivals, Carlisle Barracks, Strategic Studies Institute, March 1995, P. 21

2 . کتاب سبز «ازبکستان»، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امور خارجه، 1387، صص 179- 178.

[10]. Феруза Джани, Иран и Центральная Азия: Краткий обзор взаимоотношений, (www.ferghana.ru), 11.04.2009

1. مصاحبه اختصاصی الهام اکراموف سفیر ازبکستان با ایراس، ازبکستان در مسیر اصلاحات، ماهنامه تحولات روسیه، آسیای مرکزی و قفقاز شماره پانزدهم، آذر ماه 1385، ص 7

3. مهدی سنایی، روابط ایران و آسیای مرکزی روندها و چشم‌اندازها، دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، چاپ اول 1390، ص 227.

[13]. اعظم خواجه‌وف، آب و آتش در آسیای مرکزی: ادامه اختلافات بر سر مدیریت منابع آب، ۱۷ تیر ۱۳۹۰، http://www.iras.ir/fa/pages/?cid=16902

[14]. گزارش فارس از بازدید احمدی‌نژاد از نیروگاه “سنگ‌توده 2” در تاجیکستان، خبرگزاری فارس، 14/6/1390،

 http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900614000643

Share