علی بمان اقبالی زارچ کارشناس ارشد اورآسیا مرکز بین المللی مطالعات – IPSC ایران و ترکیه به عنوان دو کشور همسایه با بیش از ۵۶۰ کیلومتر مرز مشترک، از معدود کشورهایی در منطقه هستند که روابطشان نه صرفاً بر اساس تحولات مقطعی، بلکه بر پایه پیوندهای تاریخی، فرهنگی، اقتصادی و ژئوپلیتیک پایدار شکل گرفته است. این همسایگی، در کنار فرصتهای گسترده، مسئولیتهای بزرگی نیز به همراه دارد؛ چرا که امنیت، ثبات و رفاه دو ملت، در بسیاری از حوزهها به یکدیگر گره خورده است. روابط تهران و آنکارا در طول دهههای گذشته، علیرغم برخی اختلافنظرها در موضوعات منطقهای، همواره بر اصل احترام متقابل، عدم مداخله در امور داخلی، گفتوگو و همکاریهای اقتصادی و اجتماعی استوار بوده است. تجربه تاریخی نیز نشان داده است که دو کشور، حتی در مقاطع حساس و پیچیده، ترجیح دادهاند اختلافات را از مسیر تعامل دیپلماتیک و مدیریت عقلانی پیگیری کنند. پیشینه تاریخی و عمق
