فاطمه خادم شیرازی پژوهشگر روابط بین الملل مرکز بین المللی مطالعات صلح – IPSC ارزیابی هر منازعه نظامی بزرگ را نباید تنها در حجم خسارت‌ها خلاصه کرد؛ بلکه معیار بنیادین موفقیت، سنجش شکاف میان انتظارات پیش از جنگ و واقعیت‌های میدانی پس از آن است. جنگ دوازده‌روزه خرداد ۱۴۰۴ میان ایران و ائتلاف آمریکا و اسرائیل، نمونه بارزی از این شکاف است. این جنگ با این تصور طراحی شد که کارآمدی قهر نظامی معادلات کلان امنیتی را دگرگون می‌کند، اما در عمل به بازتعریف حدود قدرت نظامی در برابر اراده سیاسی انجامید. شکاف میان اهداف اعلامی و نتایج میدانی دولت آمریکا در آستانه درگیری، اهداف پنج‌گانه‌ای شامل جلوگیری از دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، انهدام کامل زرادخانه موشکی، پایان حمایت از شبکه مقاومت، تضعیف حاکمیت مرکزی و تغییر اراده عمومی را مطالبه کرد. بررسی‌های نهادهای مطالعاتی نشان می‌دهد که برتری هوایی اولیه، لزوماً به معنای پیروزی راهبردی نیست. اگرچه نیروی مهاجم
